Category: Leven

30
Aug

Samenleving uit Balans en Samenleving in Balans

Samenleving uit Balans
In de Samenleving uit Balans zoeken we naar de liefde vanuit een fundamentele zelfafwijzing en kosmische wond. Ons leven wordt sterk beïnvloedt door onze schaduw, delen die we in onszelf veroordelen. De twee essenties van de ziel, de vrouwelijke en de mannelijke energie hebben zich in ons denken (en daarmee ook in ons lichaam en de wereld) van elkaar afgescheiden. Vrijheid en liefde wordt iets om naar te streven omdat het zich buiten ons bevindt. We gaan de liefde bij anderen zoeken vanuit een gevoel van onvolmaaktheid. Zij moeten ons geven wat we onszelf niet geven. Waardering, erkenning, bestaansrecht, heelheid. Maar dat werkt averechts, het maakt ons steeds onzekerder en afhankelijker. Onze aandacht daar, is de ideale afleiding voor het niet willen voelen hier, proberen van de leegte en pijn af te komen. Het lijkt alsof de situatie het lijden veroorzaakt en dus gaan we ertegen in verzet. Het lijden kan een vicieuze cirkel worden waar we heel lang in blijven ronddolen. In gevoelens van angst, wanhoop, machteloosheid. Het zijn onze meest pijnlijke overtuigingen die onze ongebroken staat van zijn verscheuren in een lijdende ‘ik’ en een pijnlijke werkelijkheid waar die ‘ik’ zich het slachtoffer van voelt. Maar het komt niet van buiten. Het is de identificatie met ons bedachte zelfbeeld die de splitsing aanbrengt. Die zegt wat ‘goed’ en wat ‘fout’ is vanuit verinnerlijkte normen, aangeleerde gedachten, het verhaal dat we geloven en de patronen en overlevingsmechanismen die we daaromheen creëerden. Zo gaan emoties en overlevingspatronen gebaseerd op angst onbewust ons leven beperken.

Samenleving in Balans
In de Samenleving in Balans zijn we één met de liefde en met het leven. We leven onze natuurlijk staat van zijn waarin de twee essenties van de ziel, de vrouwelijke en de mannelijke energie waar alles in het leven uit bestaat, in balans zijn, naar elkaar toe gericht waardoor het leven kan stromen. Liefde ervaren, voelen, uiten wil niet zeggen dat je alles maar goed moet vinden of je altijd goed moet voelen. Als ‘liefde’ hoeven we niets uit de weg te gaan. Het biedt ruimte voor al mijn individuele gevoelens en verlangens zonder daar een oordeel over te hebben. Omdat we liefde aan onszelf geven en dus ook aan anderen, ontvangen we die liefde ook terug. Alles mag er zijn, onze donkere en onze lichte pool want beide hebben waarde, de openheid van yin en de drang van yang. Elk geeft uitdrukking aan onze relatie met het universum, met onszelf. We laten ons niet meer leiden door hoe het hoort of hoe het zou moeten zijn, alleen door hoe het is, nu. Er is vertrouwen dat er altijd voor ons gezorgd wordt, als we ook zelf onze verantwoordelijkheid nemen. We leven vanuit harmonie, ingebed in een groter verhaal waarin er naar ons wordt omgekeken en er genoeg is voor iedereen. De ruis verdwijnt uit ons leven, het wordt eenvoudiger. Het trauma is doorvoelt, verdriet, angst, jaloezie, frustratie. We kunnen nu alles ervaren zonder eronder te lijden, het verzet is losgelaten, het pijnlijke verhaal geloven we niet meer. Alle emoties, mensen, situaties gaan we zien als een onderdeel van het geheel, van ons leven en van het hele universum. Op die manier kunnen we labels als goed of slecht die we op die zaken plakken, wegnemen. Zo gaan we de eenheid met het totale leven ervaren. En dat zorgt voor een waar gevoel van vrijheid en liefde.

In het dagelijks leven zijn ze niet zo duidelijk gescheiden en kunnen deze twee staten van bewustzijn, door elkaar heen lopen. Vanuit het ‘ik’ perspectief is het ene beter als het andere. Vanuit het perspectief van het leven is er alleen volmaaktheid en worden de ‘Samenleving uit Balans’ en ‘Samenleving in Balans’ alle twee gedragen in de handen van leven en liefde, ongeacht wat zich voordoet. Alles is een weerspiegeling van ons hart dat het totale leven is. Het zijn twee verhalen die we leven, die onze waarheid worden, in ons lichaam en in de wereld. Een verhaal van gevangen zijn en een verhaal van vrij zijn. Maar ook die gevangenis is weer een andere vorm van wat eeuwig is, leven en liefde. Liefde is.

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail
29
Aug

Liefde zijn

We leven in de laatste fase van het patriarchaat of samenleving uit balans. Misschien denk je, ik wist helemaal niet dat we er in zitten 🙂 . Ook dat is mogelijk. Het is ook maar een bril. Wel een bril die helpt om te begrijpen waarom we ongelijkheid, stress en oorlog in onszelf en in de wereld ervaren. Onbalans. Het is een afgescheiden manier van denken en voelen die van generatie op generatie is doorgegeven. Die we geërfd hebben, zelf meecreëerden en die we eeuwenlang als normaal beschouwden.

Seks-schandalen in de tv-wereld of politiek, en studentenverenigingen die vrouwonvriendelijke taal gebruiken alsof het de normaalste zaak is zijn uitingen van een cultuur die getraumatiseerd en gedisharmoniseerd is.

Tegelijkertijd is de uitnodiging voor mezelf en misschien ook voor jou om wat verder te kijken dan goed en slecht. Want vanuit de dualiteit ga ik alles, mensen, situaties, gedachten in één van beide categorieën onderbrengen. Terwijl alles één is, voortkomt uit dezelfde bron. Alles is gewoon. Alles is liefde. De pure aard van wie we zijn is deze liefde, leven of god, die onpersoonlijk is en waarvan alles in het leven een uitdrukking is. In deze liefde verschijnen alle ervaringen, zowel -mooie als lelijke ervaringen, zowel geluk-gevende als niet-geluk gevende ervaringen. Deze blijvende liefde is zelf geen ervaring. Het is de liefde die je bent.

Liefde zijn of jezelf zijn is alles en omvat elke ervaring. Aan de ene kant de ervaring van het zoeken en verlangen naar de liefde, afgescheidenheid, wat ervaren wordt als een staat van onbalans. Denk aan gevoelens van verkramping, lijden, wanhoop, angst. Deze staat van bewustzijn ontstaat als we vooral vanuit onze conditionering(en), onze schaduw leven. De conditionering bestaat uit alles wat we onderweg in ons leven hebben opgepikt, gebeurtenissen, ervaringen. Denk hierbij aan de opvoeding van je ouders, omgang met je vrienden, ervaringen op school, ervaringen op de sportverenigingen maar ook de cultuur waarin je bent opgegroeid. Door de jaren heen ben je jezelf gaan aanpassen aan jouw omgeving. Je conditionering is jouw waarheid, ook wel programmering of paradigma genoemd. Het patriarchaat, of Samenleving uit Balans is zo’n conditionering, manier van denken en doen die heel veel invloed gehad heeft op onszelf door de eeuwen heen en nog steeds.

Liefde zijn is dus de ervaring van onbalans, van afgescheidenheid. Aan de andere kant is ‘liefde zijn’ ook de ervaring van eenheid, wat een natuurlijke staat van balans is. Alles is één. Goed is ook slecht en slecht is ook goed. Alles in de wereld is fundamenteel yin en yang. Je conditionering laat je los en alles mag er nu zijn. De liefde die je bent voel je vanuit jouw unieke mens-zijn verbonden met het geheel. Denk aan gevoelens van harmonie, vreugde, veiligheid, openheid, vrijheid, onbevangenheid. Ook emoties als boosheid, verdriet en al onze verlangens zijn welkom.

Liefde omvat beide staten van bewustzijn en elke wereld die we van daaruit creëren. Het omvat alles. Zonder oordeel. Het is wat jij en ik zijn.

*** Vrijdagochtend 7 oktober en dinsdagochtend 11 oktober start ik met een online gespreksgroep ‘liefde zijn’, het pad van de heilige seksualiteit. Voor wie op zoek is naar zichzelf. Of het paradijs. En misschien is dat wel hetzelfde. Elke week, acht online zoombijeenkomsten achter elkaar. Kleine groepen tot maximaal 12 deelnemers zodat er ruimte is om ervaringen en gevoelens te delen (als je dat wilt). Beide groepen hebben hetzelfde programma. We bespreken een aantal wisselende thema’s rond ‘liefde zijn’ zoals weerstand, zelfbeeld, schaduw, overgave, heilig huwelijk en het pad van de heilige seksualiteit dat ons bewust maakt van onze innerlijke geliefde, de ene die alles omvat.

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail
22
May

Wees dankbaar voor alles wat je ervaart

Dankbaarheid voelt als de adem van mijn hart. Je hart weet dat je altijd bent waar je hoort te zijn met wat je ook voelt en ervaart, blijdschap, verdriet. Precies zoals je bedoelt bent. Dus waarom er niet dankbaar voor zijn? Zelfs je persoonlijkheid heeft er helemaal geen moeite mee om dankbaar te zijn – als het maar gaat om meevallertjes! De diepere laag van dankbaarheid heeft te maken met niet alleen dankbaar zijn voor het fijne, wat op je pad komt, maar….voor alles! Dus ook voor tegenslag, ziekte en pijn.

Ik ben dankbaar dat ik een aantal jaren geleden mijn huur niet meer kon betalen en mijn appartement moest verlaten. Mijn verkrampte relatie met geld veranderde in ontspannenheid. Ik heb ervaren dat het leven me altijd dat geeft wat me dient, ook al ziet het er in eerste instantie niet altijd zo uit. Het geeft me altijd meer ruimte in mijn geest en lichaam. Dat maakt me dankbaar.

Ik heb er geen spirituele discipline van gemaakt om voor alles dankbaar te zijn. Dat mijn ouders allebei maar 53 jaar mochten worden, vind ik gewoon klote en voelt als onzinnig. Toch besef ik me dat mijn zintuigen en verstand te beperkt zijn om oorzaak en gevolg hiervan te kunnen overzien. Wij kunnen als mens niet goed weten, wat goed is en waar we wel en niet dankbaar voor moeten zijn. Want elk nadeel heeft een voordeel – als je maar lang genoeg wacht kom je daar vanzelf achter.

Er is een mooi verhaal om dat te illustreren. Het speelt in vroeger tijden. Een man had een paard, een grote rijkdom in die tijd. Zijn vrienden vertelden hem, dat hij echt alle reden had om dankbaar te zijn! De man zei:” Het is zoals het is.” Toen brak het paard op een goede dag uit en liep weg, en iedereen sprak zijn medeleven uit over deze vreselijke tegenslag. Maar de man zei alleen:” Het is zoals het is.” Na verloop van tijd kwam het paard echter terug en had drie wilde paarden meegenomen! De dorpelingen kwamen en zeiden: “ Jij hebt wat om dankbaar voor te zijn! Je bent een rijk man met je vier paarden!” En de man zei weer: “Het is zoals het is.” De man had een zoon, en die begon meteen een van de wilde paarden te temmen…en brak daarbij een been. De dorpelingen kwamen langs en spraken hun medeleven uit: “Wat een pech! Je enige zoon en nu kan hij niet meer voort.” “Ach, ja”, zei de man, “het is zoals het is.” Niet lang daarna begon de vorst van het land een oorlog, en hij riep alle strijdbare jonge mannen op – op de zoon van de man na, want wat moesten ze met een soldaat met een gebroken been?

Dit verhaal zou je nog eindeloos door kunnen vertellen, en welke inhoud je het ook zou geven, het zou altijd een eb en vloed van meevallers en tegenvallers zijn!
Wanneer jij moet aangeven waar de man dankbaar voor had moeten zijn, dan zie je al gauw dat ieder nadeel het voordeel al in zich had, en ieder voordeel het nadeel. Door onze ideeën van goed of kwaad vast te hechten aan een gebeurtenis, zoals de dorpelingen deden, leek het steeds uitsluitend een voordeel of een nadeel te zijn. De dorpelingen vertegenwoordigen het denken van de persoonlijkheid. De man vertegenwoordigt het weten vanuit het hart. Hij weet dat wij het niet weten en dat is het hoogste, meest bevrijdende weten! Daarom kun je maar beter dankbaar zijn voor alles wat er op je pad komt. Wanner het lijkt alsof je leven uit de hand loopt en je bent er dankbaar voor, ontspan je. Door dankbaar te zijn, verbind je je met de stroom van levensenergie en ‘doe’ je altijd het optimale voor jezelf en anderen. Je zult merken dat gebeurtenissen die je eerder als een beproeving zag, steeds meer gaat ervaren als simpelweg een gebeurtenis. Dankbaarheid helpt om anders om te gaan met een lastige situatie.

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail
08
Mar

Ja, er is nog ‘werk’ te doen. Innerlijk werk

Vandaag 8 maart is het Internationale Vrouwendag. Op 8 maart 1908 vond in New York de eerste staking door vrouwen plaats. De staking was gericht tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie en is beroemd geworden door onder meer de poëtisch verwoorde eis van de vrouwen: “brood en rozen”. De staking was het prille begin van de strijd voor de vrouwenemancipatie en tegen de ongelijkheid. Inmiddels zijn we vele jaren verder. Ook dit jaar wordt op 8 maart aandacht gevraagd voor de impact van vrouwen, voor gendergelijkheid en andere thema’s. Is inclusie nog niet bereikt? Is er nog werk te doen?

Het leven of dat wat is, is een ongelooflijk mysterie. Daar maken we allemaal, niets en niemand uitgezonderd deel van uit. Het leven is onze ware natuur terwijl wat we kennen van onszelf slechts een ‘ik’ is, een zelfbeeld gevormd door ons denken. Cultuur en opvoeding hebben diepe sporen van identificatie in ons getrokken, zodat we ons nog maar nauwelijks bewust zijn van de innerlijke ruimte van waaruit alles, de inhoud van ons hele bewustzijn, gedachten, gevoelens, ontstaan is en waarin alles weer verdwijnt. Waar diepe vrede, vreugde, vrijheid en vervulling wonen. In plaats daarvan is er een zodanige identificatie met een iemand, een zelfstandig persoon of individu die ‘iets’ doet of ondergaat. Die apart staat of afgesplitst is van de werkelijkheid. Met als direct gevolg dat we proberen controle over die werkelijkheid uit te oefenen. Daarom is het controlerende ‘ik’ of ego bijna altijd in gevecht met dat wat ‘is’. Met het huidige moment.

Meestal zijn we ons er niet van bewust dat de wereld die we ‘zien’ onze overtuigingen en gedachten uitbeeldt. We hebben juist het gevoel dat onze gedachten en emoties een reactie zijn op een onafhankelijk buiten ons bestaande wereld. Hoe je naar iets kijkt, bepaalt wat je zult zien. Het ‘ik’ waar we ons mee identificeren heeft een bril op van overtuigingen, ideeën, concepten en verwachtingen etc. waarvan we blindelings geloven dat ze waar zijn. Daardoor horen en zien we alleen wat het ‘ik’ ons wil laten horen en zien. Ons zien en horen wordt belemmerd door ons denkkader: de set aan overtuigingen en gedachten die de overhand hebben in onze geest. Wat je ziet is het directe resultaat van hoe je denkt. Jij bent degene die de beelden ziet en hun betekenis ontlenen ze aan jou. Zo zien we alleen ons naar buiten geprojecteerde ego en zijn we min of meer de gevangene van onze identiteit. Het is onze eigen projectie die ons onrust geeft en waardoor we denken dat er iets niet goed is en moet verbeteren. De wereld om ons heen spiegelt ons binnen. Verander je binnen, dan verandert buiten. Het speelt zich allemaal in ons af. Maar eigenlijk hoef je niets te veranderen, alleen je denken erover.

We hebben ogen gekregen om de wereld te zien,
we hebben de wereld gekregen om onszelf te zien.

Wat leeft er onder ons? Wat verbindt ons? Als moeder, dochter, vrouw van, partner, manager, medewerker, klusjesvrouw, vriendin. We willen het beste voor onze kinderen, voor de wereld, voor onszelf en anderen. Wat drijft die mooie vrouwen die het verschil willen maken? Die positieve verandering willen brengen? Ik begrijp jullie hart gedragen missie omdat ik die missie met jullie deel. We komen van ver. Van onderdrukking en afwijzing naar je eigen stem gebruiken. Opgegroeid met een verleden waarin vrouwen en het vrouwelijke als minder waard(ig) werd gezien. Dat heeft haar sporen nagelaten. Nu zijn we bezig onszelf te hervinden. Mannen ook. Voluit onszelf te zijn. Openheid. Ruimte. Niet ingevuld door een verhaal van ons denken. Wat als we dit moment omarmen in plaats van ertegen te strijden of het te willen verbeteren? En zo onszelf omarmen? Er valt niets te verbeteren. Voor ons ‘denkende ik’ is dat onbegrijpelijk. Die blijft onbewust het verleden zien en het zo in stand houden. Het leven is alles al. Boosheid, vreugde, je sterke en minder sterke kanten. Samen kunnen wij in Nederland gelijke kansen mogelijk maken zonder politieke actie, zonder afhankelijk te zijn van anderen of de omstandigheden de schuld te geven. Door onszelf volledig te accepteren met alles erop en eraan. Lief te hebben. En onze aandacht te richten op ‘degene’ die ongelijkheid ziet, die iets mist, misschien iets nog niet helemaal erkend in haarzelf, ergens naar verlangt. Dat deel in onszelf wat gekoesterd, wat gezien en gehoord wil worden en zo tot herontdekking van ons ware Zelf te komen. Ons altijd al heel-zijn te leven. Een ‘ik’ die niet los staat van wat is. Die samenvalt met de wereld en de mensen om je heen. Eenvoudig dit. Op straat lopen, je tanden poetsen, een vriendin verschijnt. Naar een concert luisteren is alleen naar een concert luisteren. Zonder oorzaak en gevolg. Voelen wat je voelt. Eenheid in plaats van afgescheidenheid. Dat is vrijheid van in plaats van vrijheid voor. De ultieme vrijheid.

Ik nodig alle vrouwen, mannen en vrouwenorganisaties die de wereld een beetje mooier willen maken en zij die het nu al mooi of lelijk vinden of helemaal niets vinden van harte uit mee te doen aan de doorlopende crowdfundactie van Herstory www.herstorybook.eu. Bestel alvast een exemplaar van het boek met prachtige verhalen over de kracht en kwetsbaarheid van het feminiene. Mijn eigen verhaal Leven Zijn gaat over hoe ik de verbinding met het leven kwijt was en weer in een natuurlijke flow kwam door de vrouwelijke kracht van je overgeven aan en te vertrouwen op wie of wat je in werkelijkheid bent. Nu. Dit moment. Leven. Zijn.

Anja

 anja@herstorybook.eu

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail
05
Aug

Being and Becoming, het ontstaan van nieuw leven

Afgelopen weekend ontving ik dit mooie filmpje van Jan van Ijken. Het filmpje toont ‘the making of’ een salamander in zijn transparante ei, van bevruchting tot het uitbroeden. Het filmpje heeft als titel ‘Becoming’.

Wat we zien zijn de verschillende stadia in de ontwikkeling van een embryo. Een proces dat min of meer voor alle dieren en ook voor mensen op dezelfde manier verloopt. We zien de beweging die er voor zorgt dat de vorm van het ei steeds veranderd. We zien het becoming van de salamander van een enkele cel tot een complex, levend organisme.

Wat we niet zien en toch al aanwezig is vanaf het begin, is being. Being is het onzichtbare veld van al het leven waar de beweging van het ontstaan van nieuw leven uit voortkomt. Becoming is geen op zichzelf staande activiteit maar rust in en wordt gedragen door being. Being is alles wat we meer zijn dan onze vorm – het ik waar we ons mee identificeren en ‘huist’ in het menselijk lichaam. Het is de stilte of leegte die zonder vorm aanwezig is in het huidige moment. Becoming is als het ware de voorgrond van het leven en being de achtergrond. Misschien heten we als mensen ook niet voor niets human beings en geen human becomings?

Vanaf het prille begin van leven is deze salamander al compleet. Het kloppende hart en bloed dat stroomt, alles is in potentie al aanwezig en hoeft nog ‘slechts’ op het juiste moment een vorm te krijgen. Bij ons mensen is dit universele proces niet anders. Het leven ontvouwt zich ook na de geboorte elk moment vanuit being langs een pad vol lief en leed met nauwkeurig aangereikte obstakels om te zorgen dat we niet uit koers raken. Voor het lopen van dit pad hoef je als human being niets te bedenken, dat maakt het juist complex. Je hoeft alleen te zijn. Te ademen en te vertrouwen op dit groter weten.

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail
Blijf op de hoogte!

Wil je ook het laatste nieuws horen over het boek Herstory?  

We respecter jouw privacy.